[APH Fic Yuri] belarusxlictenstien[1]...ฉันเขียนเข้าไปได้ไง=_="
posted on 19 Jan 2009 15:48 by yole-moeสวัสดีค่า~! หายต๋อมไปราวกับโดนฆาตกรรมไปแล้ว ขอโทษด้วยนะคะ ไม่ได้อัพเลย TwT"
ก่้อนอื่นเ ลย อยากจะแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับเกมรีบอร์นค่ะ
โ มเอะคงอัพสปอยรีบอร์นไม่ได้ไปพักใหญ่ๆ.... ด้วยว่าคอมเครื่องที่มีข้อมูลเกมเหล่านี้อยู่...
เจ๊ง ค่ะ TT ^ TT เมนบอร์ดเจ๊งตั้งกะปลายปี ยันปีนี้ ซ่อมแล้ว เจ๊งอีกแล้ว โฮกกกก มันเป็นไปได้ง้ายยยย!!
เ พราะเหตุนี้แหละเจ้าค่ะ เลยไม่สามารถอัพทั้งสปอย ทั้งอัำพบล้อคได้ = ="
ปัจจุบันใ ช้คอมอีกเครื่องอยู่ ซึ่งเป็นเครื่องที่ไม่มีข้อมูลอะไรเลย - -" เปลี่ยวใจจัง ฮือๆ....
แ ต่ว่า!! เอาเต้อะ!! =w=" อัพเกมไม่ได้! ก็หันมาอัำพฟิคลงก็แ้ล้วกัน!
ตอนนี้กำลังคลั่งการ์ตูนเ รื่อง Axis Power Hetalia อยู่เจ้าค่ะ >w
ซึ่งการ์ตูนเรื่องนี้เกี่ยวกับประเทศต่างๆในสมัยสงครามโลก เอามาหยิกโน่น แหย่นี่ให้ดูน่ารักน่าชัง
และไม่เหมาะอย่าิงยิ่งสำหรับคนที่อ่อนไหวในเรื่องของประเทศเช่นนี้
เพราะฉะนั้น... ก่อนจะอ่านฟิคนี้ช่วยกรุณาอ่านคำเตือนก่อนด้วยนะคะ สำหรับท่านที่ยังไม่รู้จักการ์ตูนเรื่องนี้น่ะค่ะ
เดี๋ยวมาว่าโมเอะเอาทีหลัง มีโกรธนะเจ้าคะ ถือว่าเตือนแล้วนะ? = ="
-------------------------------------------------------------------------------------------
**Hatalia เป็นเรื่องที่ถูกแต่งขึ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับประเทศ บุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน และหากอ่อนไหวในเรื่องพวกนี้กรุณาปิดเสียเถอะค่ะ เรื่องนี้คงไม่เหมาะกับคุณหรอก
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Axis Power Hetalia fanfiction
[Belarus xLictenstien]
"Lilly days"
ฉันอิจฉาจัง....
เวลาที่เห็นเธอคนนั้น...อยู่กับพี่ชายของเธอ....
อิจฉาความรัก....
ของพี่ชายคนนั้นทำไมเขารักเธอมากเหลือเกิน....
อิจฉา....ที่พี่ชายของฉันทำได้แต่เฉยชา....
อิจฉารอยยิ้ม....
เพราะสาเหตุที่พี่ไม่รักฉัน.....
ก็คงเพราะ.....
ฉัน “ไม่ยิ้ม” สินะ?....
แล้วถ้าฉัน.... “ยิ้ม”ได้อย่างเธอคนนั้น....
พี่จะ....รักฉันบ้างมั้ยนะ?.....
---------------------------------------------------------------------
สายลมแผ่วพัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีไปยังที่ที่แสนไกลออกไปมากนัก ลมอุ่นที่ผ่านตัวไปนั้นเหมือนกับจะเป็นสัญญาณเตือนเพื่อบอกให้รับรู้ว่าฤดูใบไม้ผลิได้มาถึงแล้วและความเบิกบานของธรรมชาติก็ควรเริ่มต้นได้เสียที เสียงลมหวีดดังแว่วมาพร้อมนกน้อยที่ขับร้อง....วันเวลาแสนสงบและสบายควรจะเริ่มต้นขึ้น....ใช่... “มัน” มันควรจะเริ่มขึ้นจริงๆ.....
ดวงตาสีม่วงงามดั่งอเมธิสต์เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใสที่ไร้ร่องรอยของฝุ่นเพราะถูกทำความสะอาดมาดีด้วยจิตใจที่แห้งผากราวกับฤดูร้อนที่ยังมาไม่ถึง.... สายตาของเธอทอดมองไปยังสถานที่นอกบ้านซึ่งเต็มไปด้วยทุ่งหญ้าไกลสุดลูกหูลูกตาโดยมิได้คิดถึงมันเลยแม้แต่น้อย...อันที่จริง....สิ่งที่เธอมองเห็น...กลับกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดอยู่ในหัวมากกว่า....
ก็แค่.....
อยากเห็นพี่ชาย....ให้ความสำคัญกับตัวเองซักหน่อยก็เท่านั้นเอง....
ภาพของชายหนุ่มที่คุ้นตากำลังยืนยิ้มแบบแปลกๆกับใบหน้าที่ซีดราวกับกำลังหวาดกลัวปรากฏขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัว ยิ่งคิดถึงภาพเหล่านั้น...ความรู้สึกที่ว่าทั้งโกรธแค้นทั้งเคืองคนๆหนึ่งที่แย่งพี่ชายไป ทั้งน้อยใจที่พี่ชายไม่รักก็รุมเร้าเข้ามาหาจนแทบอยากจะบ้าตายไปข้าง...
นี่เราบ้าไปเองรึเปล่า....?
เราไม่ดีตรงไหน....?
ทำไมพี่ชาย....ถึงมอง“ผู้ชายด้วยกัน”
มากกว่า...“ผู้หญิง” อย่างเราล่ะ...?
ทันใดที่เริ่มคิด....ภาพอีกภาพก็ซ้อนทับเข้ามาในหัวราวกับฉมวกพุ่งเข้าแทง ภาพของเด็กสาวคนหนึ่ง...ที่หัวเราะและยิ้มอยู่ตลอดเวลา...กับพี่ชายของเธอ....ที่ดูท่าจะรักเธอ...มากกว่าอะไร....
“ลิกเตนสไตน์.....”
หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ สายตายังคงเหม่อลอย.... ยามใดที่นึกถึงรอยยิ้มแสนอบอุ่นของเด็กผู้หญิงคนนั้น ทำไมกันนะถึงรู้สึกอิจฉาไปหมดทั้งใจ... แต่ก็ยังรู้สึกใจสงบแบบแปลกๆเมื่อคิดถึงเธอด้วย
รอยยิ้มของเด็กผู้หญิงคนนั้น....เหมือนนางฟ้าเกินไป....
ไม่แปลกเลยที่พี่ชายของเธอจะหวงแหน....
น่าเจ็บใจ....จริงๆ....อยากมีรอยยิ้ม...แบบนั้นมั่งจัง....
“เอ่อ...พี่เบลารุสคะ?.....”
เสียงหวานๆเอ่ยขึ้นกระชากสติที่กำลังล่องลอยได้ที่ให้กลับเข้าตัวอย่างรวดเร็วจนเจ้าตัวแทบตั้งตัวไม่ทัน เบลารุสหันขวับไปมองเจ้าของเสียงที่โพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจยิ่งและยิ่งกว่าตกใจเมื่อเจ้าของเสียงนั้นเป็นเด็กสาวที่เธอกำลังคิดถึงอยู่....
“ลิกเตนสไตน์?.... เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ?”
เบลารุสเอ่ยถาม ยังตกใจไม่หายที่แม่สาวน้อยคนนี้อยู่ดีๆก็โผล่มา เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นหลังจากสิ้นเสียงพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่แสนน่ารักและน่าอิจฉาซึ่งปรากฎขึ้นมาไล่เลี่ยกับเสียงนั้น
“พอดีพี่ชายมีธุระกับรัสเซียซังนิดหน่อยน่ะค่ะ เห็นว่าพี่เบลารุสอยู่ใกล้ๆก็เลยมาเยี่ยม... ไม่นึกว่า...พี่เบลารุสก็คิดถึงฉันเหมือนกันนะคะ?”
“อ่ะ....เอ้ะ???”
ใบหน้าขาวแดงแปร้ดทันทีที่ได้ยินคำพูดประหลาดๆนั่น อะไรกัน....เด็กคนนี้....เอาอะไรมาพูดเนี่ยว่าเราคิดถึง?? จะ...จะบ้ารึไง??....
“คิกๆ ก็....เมื่อกี้ที่ฉันเปิดประตูเข้ามา....ได้ยินพี่เหม่อ แล้วก็เรียกชื่อฉันอยู่นี่คะ?...ดีใจจัง...ทั้งๆที่ไม่ค่อยได้เจอกันแต่ก็ยังคิดถึงอยู่แบบนี้...”
คำพูดเหมือนกับจะแกล้งเย้าแหย่เฉียดเข้าหูที่ร้อนผ่าวไปหมดของเบลารุสจนเธอแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ ยิ่งเด็กคนนี้อยู่ใกล้ๆ ก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงประหลาดไปมากขนาดนี้? หรือเพราะรอยยิ้ม?... รอยยิ้มนั่นใช่มั้ยที่ทำให้เธอแพ้?? เอ่อ...ไม่สิ จะว่าไป...ต้องคิดถึงตอนนี้ก่อนสิ ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่ว่า....ใช่ เมื่อกี้เด็กคนนั้นบอกว่า แอบเปิดประตูเข้ามาก่อนนี่นา?....มารยาทน่ะ...ต้องเคาะประตูก่อนไม่ใช่เหรอ? ใช่..ต้องพูดเรื่องนี้ก่อน...จะหลงไปกับรอยยิ้มนั่นไม่ได้เด็ดขาด!!
“เอ่อ.....คือ.... นี่! เข้ามาห้องฉันโดยไม่เคาะประตูแบบนี้ใช้ได้รึไงกัน? ถึงจะเป็นเด็กก็เถอะ... ค..ควรรู้ไว้ซะบ้างสิว่าคนที่จะเปิดห้องนี้โดยไม่เคาะได้ก็มีแค่พี่รัสเซียเท่านั้นนะ!!”
สาวเจ้าผมสีชาพยายามตีหน้าขึงขังกลบเกลื่อนความจริงที่ว่าเกือบจะหลงไปกับรอยยิ้มไร้เดียงสานั่นอย่างช่วยไม่ได้ นิ้วชี้ชี้ออกไปเหมือนกับจะบอกไล่ หากแต่เด็กสาวผู้ไม่รู้จักสัมมาคารวะกลับเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น รอยยิ้มนั้นอีกแล้ว...อีกแล้ว.... ทำไมแค่เธอยิ้มครั้งเดียว....กลับทำให้รู้สึกว่าโลกสดใสได้ขนาดนี้นะ?
“ก็....ที่ประตูห้องของพี่เบลารุสเขียนว่า “เข้ามาได้ตลอดเวลานะคะ♥” ฉันไม่รู้จริงๆนี่คะว่านั่นหมายถึงรัสเซียซังคนเดียว ถ้าทำผิดไปก็....ขอโทษด้วยนะคะ”
พูดจบเจ้าตัวก็โค้งตัวลงขอขมาอย่างสุภาพเล่นเอาคนแกล้งตีบทโหดถึงกับลนลานทำตัวไม่ถูกและต้องรีบห้ามในทันที... ก็นะ....ไม่ได้อยากจะให้มาขอโทษแบบนี้ซะหน่อย...
“เฮ้ๆๆ!! น...นี่ๆๆ ไม่ใช่นะ!! ม... ม... ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้น่า!! ฉ...ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ซะหน่อย ก็แค่พูดว่าทีหน้าทีหลังอย่าทำอีกก็เท่านั้นเอง!!”
หญิงสาวปัดมือไปมาอย่างลนลาน พยายามจะห้ามแม้ใบหน้าตอนนี้จะไม่เหลือความขึงขังอยู่อีกแล้ว แก้มของเธอแดงก่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนขณะที่เจ้าตัวกำลังรู้สึกประหม่าอย่างประหลาดเมื่อเด็กน้อยผมทองส่งยิ้มมาให้ ลิกเตนสไตน์หัวเราะเบาๆอย่างขบขันในท่าทีของสาวเจ้าตรงหน้าทำให้คนถูกหัวเราะต้องแย้งขึ้นมาทันที
“น...นี่!! หัวเราะอะไรน่ะ!? ม...มีอะไรน่าขำรึไงฮะ?”
“คิก....คือ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่...พี่ชายเคยบอกฉันว่าพี่เบลารุสเป็นผู้หญิงที่โหด ฉันเองก็ยังนึกกลัวเลย... แต่ที่ไหนได้ พี่เบลารุสออกจะน่ารักเป็นคนตลกออกนี่คะ? ไม่เห็นเหมือนที่พี่บอกเลย~”
เสียงหัวเราะเล็กๆดังแทรกเข้ามาในหัวขณะที่สาวร่างสูงอย่างเบลารุสได้แต่ยืนค้าง ดวงตาสีม่วงสวยเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ... ไม่เคยมีใครพูดคำว่า “น่ารัก” กับเธอเลยซักคนเดียว (โดยเฉพาะพี่ชายสุดเลิฟของเธอเองก็ด้วย) แต่เด็กคนนี้....ที่เธอคิดว่าน่ารักนักน่ารักหนา... ดูจากตรงไหนกัน? ถึงพูดออกมาว่าคนอย่างเธอเป็นคนน่ารัก?
“ฉัน?.....ฉันเนี่ยนะ? เหอะ! เธอคงบ้าไปเองมากกว่ามั้ง....” พยายามจะพูดออกไป ยังไงเสียคนตรงหน้าก็น่ารักกว่าเธอเป็นหลายเท่า... หากแต่คนน่ารักตรงหน้ากลับยังคงยืนยำคำเดิม
“ฮ่ะๆ....ถ้าฉันบ้า ก็คงบ้าจริงๆมั้งคะ? แต่ว่า...พี่เบลารุสน่ารักจริงๆนะ? น่าอิจฉารัสเซียซังจริงๆเลยที่มีน้องสาวน่ารักขนาดนี้ ฉันเองยังอยากได้คุณเป็นพี่สาวเลย”
ทันใดพลันที่ชื่อของผู้เป็นพี่ชายหลุดออกมาจากปาก จากพวงแก้มที่เคยแดงก่ำกับใบหน้าประหลาดใจก็กลายเป็นสลด.... เบลารุสเสมองไปอีกทางด้วยความเศร้าพลางเอ่ยเบาๆโดยน้ำเสียงที่เหมือนไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องนี้นัก
“มัน....ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก.....”
“คะ?” ลิกเตนสไตน์ทวนเสียงสูง แอบตกใจกับใบหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของสตรีที่คุยด้วย
“พี่ของฉันน่ะ....เค้าไม่รักฉันหรอก.....ถึงฉันจะรักเขาแค่ไหน....อยากเป็นเจ้าสาวของเขาแค่ไหน....แต่เขาไม่รับรู้ด้วยหรอก”
น้ำเสียงเครือและดูหดหู่ ลิกเตนสไตน์ยื่นมือไปเพื่อปลอบแต่กลับถูกปัดมือทิ้งอย่างไม่ใยดี ร่างเล็กของเธอถูกหญิงสาวผู้สูงกว่าผลักไปให้ออกจากห้องพร้อมกับเสียงเบาๆราวกับพึมพำที่ทำให้รู้สึกแปลกๆ
“ลิกเตนสไตน์...ออกไปก่อนเถอะนะ....”
“เอ๋?...แต่ว่า....ฉัน...ฉันพูดอะไรผิดเหรอคะ?”
สิ่งที่ได้รับมีเพียงการส่ายหน้า เบลารุสท่อง 1 ถึง 10 ในใจเพื่อไม่ให้ชักมีดออกมาอาละวาดในตอนนี้...ทุกครั้งที่ได้ยินการกล่าวถึงความรักเกี่ยวกับเธอกับพี่ชายทีไรมันทำให้เลือดการฆ่ามันพุ่งทุกที... และแน่นอนเลยว่าลิกเตนสไตน์ต้องไม่อยู่ในความปลอดภัยแน่ๆถ้าอยู่กับเธอ...เพราะงั้น...ยังไงก็....
“ถ้า....ถ้าคุณมีเรื่องกับรัสเซียซังล่ะก็....เอ่อ...ให้ฉันช่วยอะไรบ้างมั้ยล่ะคะ?....” คำพูดตะกุกตะกักของร่างที่กำลังจะออกไปยืนข้างนอกทำเอาร่างสูงหยุดกึก มือเรียวที่จับไหล่บางไว้บีบแน่น... ริมฝีปากสั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือข้างที่เหลือยื่นไปจับไหล่อีกข้างของอีกฝ่ายพร้อมบีบแน่นเหมือนเดิม....เหมือนๆจะสั่นไปทั้งร่าง....และ....
“จะช่วยฉันจริงๆเหรอ?.....เธอจะช่วยฉันจริงๆ......จริงสินะ? จริงใช่มั้ย!!!”
เบลารุสตาเป็นประกาย เขย่าร่างเล็กที่โดนจับตัวไว้อยู่ไปมาจนแทบจะเวียนหัวตายด้วยอารามดีใจจัดของคุณเธอที่มีมากไปหน่อย เด็กสาวมึนไปชั่วขณะก่อนจะส่ายหัวไปมาแล้วขยับยิ้มพลางผงกหัวเป็นการตอบคำถาม
“ค่ะ ฉันจะสอนทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับพี่เลยล่ะค่ะ”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวที่มักจะเย็นชาอยู่ตลอดเวลาของสาวผมชา เบลารุสเข้าสวมกอดร่างนั้นไว้อย่างดีใจที่สุดในชีวิต เธอรีบขอบคุณเป็นการใหญ่ก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้องเพื่อเตรียมตัวสำหรับเรื่องทั้งหมดทิ้งไว้เพียงแต่ลิกเตนสไตน์ที่ยังคงอยู่ในห้องๆนั้น...
ใบหน้าหวานยิ้มสลดลง เธอมองแผ่นหลังที่ผลุนผลันออกไปด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยอย่างที่ไม่มีใครจะได้เห็นมันก่อนจะพึมพำเบาๆด้วยน้ำเสียงระดับที่คงไม่มีใครได้ยินคำพูดนั้นแน่ๆ
“นั่นน่ะสินะคะ....พี่เบลารุสรักคุณพี่ของตัวเอง....แล้วจะมีซักวันรึเปล่าคะ? ที่ฉันจะได้เป็นหนึ่งในใจของพี่เบลารุสบ้าง.....”
**แก้คำผิดแล้วนะงับ ขอบคุณท่านโรมากงับ ^w^!!
edit @ 19 Jan 2009 16:36:00 by MoMoChiro~~
edit @ 20 Jan 2009 13:01:00 by MoMoChiro~~
